سوپ خانوم چاقه

امروز صبح، حدود ساعت شش که داخل رختخواب غلت می زدم و سعی می کردم باز بخوابم یک چیز وحشتناک کشف کردم.

متوجه شدم که مغز من به طرز رذیلانه ای حافظه ام را دستکاری کرده است. خاطرات خوب را از یک و نیم سالگی دم دست نگه داشته و خاطرات دوست نداشتنی را زیر فرش یا داخل کمد قایم کرده است. گاهی اشتباهی پایم روی این خاطرات می رود و یا کمد را ناخواسته باز می کنم و تکه هایی می بینم، اما این تکه ها گنگ و نامفهومند. اکثراً به دوره ی نه چندان دور وحشتناکی که اسمش نوجوانی است مربوط می شود.

من در نوجوانی یک موجود بی شعور مهوع بوده ام.

حدود یازده تا سیزده سالگی (یادم نیست) به مدت یک یا دو سال (یادم نیست) با پدرم حتی یک کلمه هم حرف نمی زدم. حتی سلام و خداحافظ هم نمی گفتم. علتش یادم نیست. از پدرم متنفر بودم. یادم نیست چرا، اما فکر نکنم دلیل خاصی می خواست. از حرف زدنش، رفتارش، حرکاتش، همه چیزش متنفر بودم. از پیراهن های پاره ای که بعد ده ها سال استفاده می پوشید، از هزار و یک چیزی که با احتیاط نگه می داشت و هیچ وقت دور نمی انداخت، از دقتش در سالم نگه داشتن وسایلش، از اینکه قبل از خواب موهایش را برس می کشید و به نظر من ابلهانه ترین کار ممکن بود و حتی مادرم بابت این مسئله با او شوخی می کرد، از اینکه… خیلی چیزهای دیگر. نمی دانم. حتی فکر نکنم علت خاصی داشت. احتمالاً مربوط به همان انفجار اندروژن ها و تغییرهای شدید روحی روانی دوران بلوغ می شود.

این موضوع را همین امروز صبح به یاد آوردم.

یادم آمد که یک بار پشت در خانه، جلو پادری ایستاده بودم و همان طور که به جاکفشی لگد می زدم به پدرم فحش می دادم. یادم نیست چرا. اما یادم است که فحش های وحشتناکی بودند. کلمات و لحن ادایشان تداعی کننده ی عمق نفرتی بودند که یک نفر ممکن است نسبت به هر کس دیگری داشته باشد. در همین حین، در خانه به آرامی باز شد. پدرم بود. فکر نمی کردم خانه باشد. برای لحظه ای نگاهی به من انداخت و بعد بدون اینکه حتی یک کلمه حرف بزند داخل خانه برگشت.

آن قدر تنفر برانگیز و بی شعور بودم که از این قضیه ککم هم نگزید. حتی حدس می زنم خوشحال هم شده باشم که آن حرف ها را شنیده است. یادم نیست. اما یادم است که چند ثانیه بعد خیلی بی خیال در را باز کردم و داخل خانه و اتاقم رفتم.

یادم آمد که در همان سال ها به خودم می گفتم هیچ وقت نباید صاحب پسری بشوم. چون مطمئناً او هم در همین سن از پدرش که من باشم متنفر خواهد بود. و خب، من کاملاً حق را به فرزندم می دادم. چون او را می فهمیدم. و می دانستم هیچ کاری از دست من به عنوان پدر بر نمی آید تا بتوانم این تنفر را پاک کنم.

یادم آمد مادرم یک بار وقتی حدوداً سیزده ساله بودم (یادم نیست) قبل از اینکه پدرم به خانه بیاید حدود یک ساعت من را خواهش و التماس و تهدید و تطمیع می کرد که آن روز به پدرم سلام کنم. فکر کنم روز تولد پدرم بود. یادم نیست. من هم مقاومت می کردم و نهایتاً گفتم به کسی ربطی ندارد که من به چه کسی سلام می کنم یا نمی کنم. پدرم آن روز عصر خانه برگشت. تلویزیون روشن بود. مادرم ناامیدانه به من چشم دوخته بود. من هم سرانجام تسلیم شدم. نمی دانم چرا. سلام کردم.

پدرم لحظه ای ایستاد. فکر کرد اشتباه شنیده. بعد سرش را پایین انداخت و سعی کرد عادی رفتار کند. او هم گفت «سلام پسر». اما صدایش شکست. مادرم که جا خورده بود از خوشحالی حتی نمی توانست حرف بزند. اما من از احساساتی شدن بدم می آید. آن موقع هم بدم می آمد. خیلی زیادتر از الان. بلند شدم و داخل اتاقم رفتم.

بعدتر ها، یک روز، مثل بچه ی آدم و خیلی عادی صحبت با پدرم را دوباره شروع کردم. امروز می گوییم و می خندیم. پدرم یک روز می میرد. و حتی تصورش پشتم را به لرزه می اندازد. امروز این تکه ها را به یاد آوردم و بی خوابی ام حتی بدتر از قبل شد.

این احتمالاً از آن متن هایی است که بعداً از نوشتنش بی نهایت پشیمان می شوم. اما تصمیم گرفتم قبل از اینکه نظرم برگردد این پست را منتشر کنم. این در برابر چیزی که به پدرم بدهکارم هیچ است. در ضمن من جربزه ی عذرخواهی بابت نفهمی ده سال قبلم را ندارم. نمی خواهم زخم های قدیمی را باز کنم. گفتم که، از احساساتی شدن بدم می آید. بعلاوه من هیچ وقت به پدرم حتی نگفتم دوستش دارم. شنیدن این جمله احتمالاً از ظرفیت تحملش خارج است.

الان که فکر می کنم می بینم حتی به مادرم هم نگفتم دوستش دارم. و احتمالاً هر کدامشان که بخواهند با «دوستت دارم» به من ابراز محبت کنند، جمله هایشان و خودشان و احساساتشان را پس می زنم.

خودشان هم دیگر می دانند.

دست خودم نیست. من این طوری ام.

پانوشت: ماه قبل دوستم حدود ساعت دو صبح جلو آینه ایستاده بود و موهایش را شانه می کرد. خندیدم. گفتم: بابای منم همین طوره! قبل خواب یادش میاد موهاش رو شونه بزنه.

از داخل آینه نگاهی به من انداخت و گفت: علت روانی داره. من هر وقت اعصابم خرابه قبل خواب موهام رو شونه می زنم.

من کمی جا خوردم و ناخودآگاه گفتم: بابای من تقریباً هر شب این کار رو می کنه.

دوستم که همچنان موهایش را شانه می زد گفت: پس معلومه از اوناییه که مشکلاتش رو تو خودش می ریزه و به کسی نمی گه.

.

بیچاره بابا.

قصه ای که سرش دراز بود و سر درازش در ماتحت ما بود

موضوع انشای امروز: و امام علی علیهش سلام فرمودند: «آن روز که در آن چیزی آموخته باشی خیلی روز خوبی بوده یا یک چیزی در همین مایه ها.»*

صحنه اول:

بعد از امتحان رفتم جلوی زیراکس (بله همون زیراکس معروف!) و می بینم یک عدد آقای خدماتی با خانم زیراکسی مشغول لاس زدن (از نوع خشک) می باشد. حالا اگه گفتین بحث سر چی بود؟ سر اینکه پول آب و برق زیاد میشه اما در عوض رییس جمهور عزیزمون قراره به حسابمون پول واریز کنه (نقل به مضمون از عنایات آقای خدماتی) بنده هم با چشمان و دهان باز لحظه ای ایستادم و به این فکر می کردم که درست شنیده ام یا نه، که تلاش های مذبوحانه ی خانم زیراکسی برای فرو کردن عمق فاجعه به کله ی آقای خدماتی به من فهماند که قضیه درست دستم آمده.

من به آقای خدماتی: یعنی تو خیال می کنی خیلی به نفعتونه اگه یارانه ها رو بردارن؟

آقای خدماتی با حالتی عاقل اندر سفیه: ببین… تو اصلاً می دونی خانوار چیه؟!

من (در حالی که سعی می کنم ربطش را بفهمم): نه! تو بهم بگو!

آقای خدماتی دست در جیب مبارک کرد و یک کارت با شماره ای رویش در آورد: این شماره رو می بینی؟ این مال خانواره! یعنی پول برق و آب که زیاد میشه از اون ور تو حسابمون پول میاد.

اینجا من متوجه میزان آشنایی ایشان با مفهوم سختی به نام «یارانه» شدم: خب قربونت برم پول برقت میشه صد و پنجاه تومن! تازه این فقط پول برقه. آب و گاز و بقیه بماند. فکر کردی مثلاً چقدر تو حسابت میاد؟ بیست تومن فوقش!

آقای خدماتی: نخیر کی گفته؟

من: اصلاً شما بگو صد تومن… این پولا که کفاف قیمت ها رو نمیده.

آقای خدماتی: کی گفته اتفاقاً خیلی هم خوب میشه واسه ما.

من: فقط پول آب و برقت نیست که. پول گندم و شکر و روغن هم چند برابر میشه. کرایه ی تاکسیت چند برابر میشه. کارخونه ها که آب و برق و گاز و گندم و شکر مصرف می کنن محصولشون چند برابر قیمت الان تولید میشه. تازه قیمت حمل و نقل که اونم چند برابر شده میره روش! این یعنی کارخونه ها یا ورشکست میشن یا خودشون تعطیل می کنن. این یعنی کارگرا هم بیکار می شن. این یعنی جنسی تو بازار نیست که شما بخوای بخری. چیزی که هست نونه که اون رو هم باید بخری دونه ای 5 هزار تومن!

خانوم زیراکسی که کلی حال کرده بود به آقای خدماتی گفت: تو همین الانش پول نداری نون بخری واسه زن و بچه ات!

آقای خدماتی (با سرسختی تمام): خب حقوقم هم زیاد میشه!

من (مشغول کندن موهایم!) : خدایا چقدر این یارو پرته!

آقای خدماتی: بینیم بابا تو اصلاً چی می دونی.

من: بله… واقعاً من چی می دونم؟! خب وایسا خودت تا یه سال دیگه ببین اوضا چه ریختی میشه.

آقای خدماتی که مثل کنه چسبیده بود به فانتزی های صدا و سیمایی، رویش را کج کرد و زیر لبی مشغول زمزمه شد. فکر کنم داشت ادای من را در می آورد.

صحنه دوم، چند قدم آن طرف تر:

استاد کامل ارجمند میلیونر: بحث چی می کردی با اون یارو پسر جان؟

من: هیچی. اولین بارم بود که یکی رو می دیدم که فکر می کنه حذف یارانه ها اونم این شکلی خیلی کار خوبیه! آخه شوکه شدم! باورم نمیشه دیدن همچین چیزی رو!

در اینجا استاد ارجمند حالت متفکرانه ای گرفته و ادامه داد: واقعاً… من خودم از الان موندم که تو کدوم دهک می افتم… یعنی اگه به ما چیزی از یارانه نقدی نرسه چی کار کنیم؟

من عین منگل ها با دهان باز به استاد کامل ارجمند خیره شدم که پولش از پارو بالا می رود و سهام کارخانه فلان و ویلای چند هزار متری در بهمان جا و غیره را کنار هم ردیف کرده آن وقت باز چشم طمع به یارانه دارد! هوس کردم برادرانه دستم را روی شانه اش بگذارم، درون چشم هایش زل بزنم و بگویم عزیزم شما در صدک و خوشه ی Nاُم هم نمی افتی چه برسد به دهک! اما در عوض بر-سر-زنان از دانشکده فاصله می گیرم.

صحنه ی آخر، فلاش بک، سال اول دانشگاه، بعد از ظهر روز اول مهر، خوابگاه

خسته بودیم. در دانشگاه پدرمان در آمده بود. دراز کشیده بودیم و تازه چشمانمان داشت گرم می شد که… بله. نوای روح بخش اذان مغرب با ولوم کر کننده در ساختمان پیچید.تحمل کردیم. تحمل کردیم. اذان تمام شد. به قرائت دعای بعد از اذان رسید. دیگر نتوانستیم تحمل کنیم! از جایم بلند شدم تا به سرپرستی خوابگاه بروم و بگویم: مردک این بلندگو ها را خفه کن، ملت خوابند. هر کس بخواهد نماز بخواند خب خودش می رود می خواند! طرف های ما که از این خبرها نیست. نه اذان پخش کردنی در کار است نه اقامه ی نمازی. دبیرستان سیصد نفره ی ما حتی نمازخانه هم نداشت. به جرات می گویم از آن سیصد نفر حتی 3 نفر هم اهل نماز خواندن و این جنگولک بازی ها نبودند. خب ما در همچین جوّی بزرگ شده بودیم! به دیدن این چیزها عادت نداشتیم!

همان طور که از پله ها پایین می رفتم تا به سرپرستی برسم از جلوی نمازخانه هم رد شدم و نیم نگاهی به داخلش انداختم که باعث شد خشکم بزند: یک آخوند در نمازخانه پیشنماز شده بود و پشت سرش لشکری از هیجده ساله ها به صف ایستاده بودند تا جلو خداوند قاطر متعال دولا راست بشوند. در عمرم چنین صحنه ای ندیده بودم. چقدر مومن متدین! چقدر پیرو خط امام! چقدر عمامه پرست! چقدر نمازخوان! جای سوزن انداختن هم نبود.

آن روز فهمیدم که

1-      قسمتی از ایران هست که زیر رشته کوه البرز واقع شده

2-      این قسمت جمعیتی فراوان دارد که با جمعیت بالای رشته کوه البرز زمین تا آسمان فرق دارند

3-      حکومت اسلامی الکی الکی سی سال باقی نمانده

4-      وضع مملکت (و ملت مملکت) به شدت وخیم تر از چیزی بوده که بنده با ساده لوحی پیش خودم فکر می کردم

نتیجه اخلاقی اینکه: آدم گاهی در زندگی درس هایی می گیرد و چیزهایی می آموزد که البته به مرور زمان فراموش می کند. آن وقت است که جناب زندگی «درس های فراموش شده» را دوباره یاد آدم می آورد. آن هم با سیلی.

*: به یابنده اصل حدیث سیصد و سیزده صلوات ناب محمدی جهت تعجیل در ظهور امام اسب و یک واحد قصر مسکونی مرمری در بهشت با سند منگوله دار به رسم یادبود اعطا خواهد شد چون سرچ های اینترنتی بنده برای یافتن اصل حدیث همه بی حاصل بودند. این اینترنت هم مارمولکی است. کلی چیزهای بد آموزی مضر داخلش ریخته آن وقت موقعی که یک سخن گهربار از امام اول به مغز آدم تلنگر می زند هر چقدر جان بکنی نمی توانی آن داخل پیدایش بکنی.

قصه ای که سرش دراز بود

صحنه اول:

برنامه نود دیشب را دیدید؟ تبریزی ها معتقدند در رای گیری تقلب شده. پر طرفدارترین تیم ایران تراکتورسازی تبریز است که سی میلیون طرفدار دارد! ما خودمان فقط هشت تا اس ام اس فرستادیم و گزینه 3 را انتخاب کردیم. من، خودم، خواهرم، برادرم، پدرم، مادرم، و خودم! مگه میشه پرسپولیس اول بشه؟ حتماً تقلب شده.

صحنه دوم:

تظاهرات می شود. عده ی زیادی کتک می خورند. عده ای کشته می شوند. عده ای زندانی و شکنجه می شوند. کار کی بود؟ حزب الله لبنان! چون ایرانی ها هر چه باشد باز ایرانی هستند… با هم وطن خودشان از این کارها نمی کنند.

صحنه سوم:

باور کنید انقلاب اسلامی سال 57 هم با برنامه ریزی انگلیس بوده. اسنادش هم جدیداً رو شده! اصلاً همه چیز زیر سر انگلیس هاست. انگلیس؟ کی گفت انگلیس؟ انقلاب سال 57 زیر سر فرانسوی ها بوده. مگر ندیدید که امام را فقط فرانسه راه دادند؟ همین الان ببینید که همه جا پر از جنس های فرانسوی است؟ صنعت خودروسازی ما را ببینید که پر است از ماشین های از رده خارج فرانسوی؟ صنعت نفت ما را ببینید که همه ی قراردادهایش با شرکت های فرانسوی است؟ فرانسه؟ کی گفت فرانسه؟ انقلاب سال 57 کار اسرائیل بوده…

صحنه چهارم:

دقت کرده اید که وقتی از پدرها و مادرهایمان می پرسیم 12 فروردین سال 58 چه کار کرده اند، همگی بلا استثنا می گویند که به جمهوری اسلامی رای «نه» داده اند؟! اینجا یک سوال پیش می آید و آن هم اینکه پس 98 درصد بله را چه کسی داخل صندوق ها انداخت؟

کلاژ

جدیداً چیز خیلی باحالی در مماکت ما باب شده. یک جور مسلک جدید، با تئوری های جدید، و جهان بینی جدید، که نمی دانم اسمش چیست. اصلاً فکر نکنم کسی برایش اسم انتخاب کرده باشد. من به عنوان کسی که برای اولین بار به این مسلک اشاره کرده، به خودم این افتخار را می دهم و اسمش را «کلاژ» می گذارم. البته کلاژ از نظر هنری خیلی ارزشمند است و ساختنش کلی ذوق و سلیقه می خواهد، اما مسلک کلاژی که جدیداً بین ما باب شده اصلاً این طور نیست. یعنی نه کسی در آن ذوق و سلیقه به خرج داده و نه صنار شاهی می ارزد.

مثلاً همین وبلاگ کوفتی بنده را نگاه کنید. یک بابایی می آید کامنت می گذارد که البته بنده موافق آزادی بیان هستم، ولی این آزادی بیان نباید منجر به توهین به عقاید دیگران شود و شما دارید به عقاید مذهبی ها توهین می کنید.

خب مادرت خوب، پدرت خوب، توهین وقتی اتفاق می افتد که کسی حریم مقدسی برای خودش ساخته باشد. این حریم مقدس می تواند خانواده، دین، یا هر کوفت دیگری باشد. حریم مقدس شما برای خودتان مقدس است نه برای من. اگر از دهن بنده چیزی در بیاید که با این حریم مقدس شما سازگاری نداشته باشد می گویید توهین کرده ام. خب اسمش را هر چه می خواهید بگذارید. به قول ریچارد داوکینز، ما باید به عقاید دیگران احترام بگذاریم، البته همان قدر که به نظر آن ها درباره زیبا بودن همسرشان یا باهوشی کودکانشان احترام می گذاریم، نه بیشتر! که اگر از بنده می پرسید همان قدر احترام هم بی جهت است!

آیا اگر من بگویم پیغمبر اسلام بچه باز بوده به مسلمانان توهین کرده ام؟ مسلماً خواهید گفت بله. ولی مگر بچه بازی چیست؟ رابطه جنسی با کسی که هنوز خردسال است. با توجه به تمامی متون اسلامی پیغمبر اسلام با یک هفت ساله ازدواج کرده و وقتی طرف 9 ساله بوده با او همخوابه شده. خب آیا این در تعریف کلمه بچه باز نمی گنجد؟ اگر با صرف کلمه مشکل دارید، خب بچه باز را می کنیم پدوفیل! خوب شد؟ اما اینکه «لفظ» چه باشد در معنایی که مد نظر ماست چه تاثیری دارد؟

این هم از یک مثال بارز.

مثال بارزتر می خواهید؟

به موج جدیدی از آزادی خواهی و دموکراسی خواهی که در مملکت ما پیدا شده و مثل خیلی دیگر از موج های این مملکت فلّه ای و الله بختکی رشد کرده نگاهی بیندازید. منظور از رشد الله بختکی، سر در آوردن مقادیر زیادی عقاید آزادی خواهانه بدون یک جو مطالعه و تفکر است. شما در این چند میلیون چریک آزادی خواه دو نفر را هم نمی توانید پیدا کنید که تعریف یکسانی از دموکراسی، آزادی، و عبارات مشابه داشته باشند. یک خانم باشخصیت مطلقه با یک کودک خوشگل که تا حد زیادی فهمیده هم به نظر می رسد برای بنده کامنت می گذارد که به نظر ایشان زندگی شخصی هر کس و این که با چه کسی می خوابیم به خودمان مربوط است و نه دیگران. اما ایشان دلیلی نمی بیند که ما بخواهیم این قضیه (یعنی همجنسگرایی) را جار بزنیم و ایشان کلاً این موضوع برایشان قابل هضم نیست اما به خاطر روحیه ی آزادی خواهانه! شان ما را در انتخاب شریک جنسی آزاد می دانند. در انتها هم خواهش می کند که بی زحمت کامنت ایشان را منتشر نکنم. ظاهراً انتشار کامنت به نام ایشان در وبلاگ یک همجنسگرا تف سر بالاست و مایه ی خجالت و جواب پس دادن است.

قربان این عدالت خواهی و آزادیخواهی شما بروم که علیرغم کراهتتان به عمل شنیع همجنسگرایی! باز دست ما را در انجام دادن این گناه کبیره باز گذاشته اید! خیلی ممنون! ولی جالب است که از ما می خواهید خودمان را پنهان کنیم و دیده نشویم و حرف نزنیم و حقوقمان را مطالبه نکنیم. شما زن ها که باید بهتر بدانید جنس دوم بودن یعنی چه. قرن ها توی سرتان زده شده و سایه ی یک بزرگتر را بالای سرتان دیده اید. حالا چطور از ما انتظار دارید که ما هم بره وار سرمان را پایین بیندازیم و زیر سایه ی اکثریت علفمان را نشخوار کنیم و جیکمان هم در نیاید؟

همه ی انسان ها که فارس نیستند. همه انسان ها که شیعه نیستند. همه انسان ها که دگر جنس گرا نیستند. همان طور که همه انسان ها مرد نیستند! چرا در ذهن پیروان مسلک کلاژ جا افتاده که عدالت و برابری مختص مردان (و جدیداً زنان) فارس دگرجنسگرای شیعه است؟ چرا زن دگرجنسگرای شیعه باید حق طلاق و حضانت بچه داشته باشد و زن همجنسگرای شیعه اجازه ی ازدواج یا حضانت نداشته باشد؟ این چه حقوق برابری است؟ این چه عدالتی است؟ شما چطور جرات می کنید خودتان را خواهان عدالت بدانید وقتی که خودتان کفه ی ترازو را به نفع کسانی که به زعم خودتان «درست»، «محق»، یا «نرمال» می دانید سنگین کرده اید و مغزتان پر از تبعیض ها و تعصب هاست؟

در کمال پر رویی ایمیل می زنند و می گویند لطفاً بحث های انحرافی در جنبش سبز! مطرح نکنید. جنبش سبز خواهان ابطال انتخابات است. جنبش سبز خواهان روی کار آمدن موسوی است. جنبش سبز ادعای بی دینی ندارد. ادعای سوسیالیسم ندارد. ادعای دفاع از حقوق همجنسگرایان! ندارد. خب خاک بر سرتان با این جنبش آزادی خواهانه تان! شما هم با این «خفه شو» «خفه شو» گفتن هایتان که دست کمی از آخوندهای فاندامنتالیستی که به خونشان تشنه اید ندارید. خدا وکیلی فرقتان چیست؟!

ما هم منتظر امر و نهی و OK دادن شما برای دستیابی به حقوق برابر نیستیم. شما زر زرهای خودتان را بکنید، بگذارید ما هم زر زر خودمان را بکنیم. زیاد هم جانماز آب نکشید. جای کسی تنگ نمی شود.

یک پست موزیکال

پیش در آمد: از این که آیکان های یاهو از داخل صفحه بیرون پریده اند عذر می خواهم… چه می شود کرد، وردپرس است دیگر! اسلام دست و پای ما را بسته.

جدیداً مد شده که همه داخل وبلاگ هایشان لیست بهترین فیلم های سال و دهه و تاریخ و امثالهم را ردیف می کنند. ما هم خواستیم از قافله عقب نمانیم اما برای اینکه ثابت کنیم ما تومنی صنار با بقیه فرق داریم فیلم را می کنیم موسیقی و بهترین را می کنیم چیز دیگری که در ذیل خواهد آمد!

یکی از عزیزان که خیلی زیاد پیش ما تشریف می آورند و به اصطلاح لنگر می اندازند یا به عبارتی قدم می گذارند روی تخم چشم ما ، تازگی از بنده پرسید که چه آهنگ هایی را بیشتر گوش می کنم. من هم گفتم: چه می دانم! کسی که بالغ بر یک ترابایت و بیشتر از بیست هزار آهنگ روی هارد و دی وی دی و سی دی داشته باشد دیگر حساب این چیزها از دستش در می رود! اما این عزیز بی خیال نشدند و برای مسخره کردن ما هم که شده با هوش سرشار خودشان متوجه شدند که اینجانب اکثراً از ویندوز مدیا پلیر و libraryاش برای پخش MP3هایم استفاده می کنم. در library این برنامه شما می توانید آهنگ ها را بر اساس تعداد دفعات play شدن ردیف کنید و این عزیز هوشمند! با MP3های روی هارد دیسک بنده همین کار را کرد. توضیح مبسوط: مبرهن است که این شمارش از آخرین نصب ویندوز آغاز می شود و تنها برای آهنگ های موجود در library صادق است. توضیح مبسوط تر: برای دانلود آهنگ ها روی لینکشان کلیک کنید!

نتیجه چیزی شبیه به گریه بود. کسانی که اکثراً خواننده مورد علاقه ام ذکر می کنم همگی قعر جدول سقوط کرده بودند و یک آهنگ های شاخداری هم صدر جدول رفته بودند… حالا چرایش را عرض می کنم خدمتتان. فعلاً برویم سر لیست.

در صدر جدول، آهنگی است به نام «قسطنطنیه نه، استامبول!» (یا Istanbul, not Constantinople) از They Might Be Giants. برای اینکه دستتان بیاید که این آهنگ در چه مایه هایی می چرخد، بگذارید درون مایه اش را برایتان توضیح بدهم (هر چه باشد ما ایرانی ها به زور هم که شده داخل هر چیزی یک مفهوم و درون مایه ای پیدا می کنیم) مضمون این آهنگ این است که: «قسطنطنیه نه، استامبول. دیگه استامبول شده، قسطنطنیه نیست. خیلی وقته که قسطنطنیه از بینمون رفته. می خوام برم قسطنطنیه. نه دیگه نمیشه بری قسطنطنیه. دیگه قسطنطنیه ای نیست. شده استامبول!»

البته فکر کنم اصل آهنگ یک چیز traditionalی بوده اما این ورژن این ها خیلی خداست.

خب گزینه ی اول زیاد مایه ی خجالت نبود. اما دوست گرامی گیر دادند که پس چی شد radiohead؟ Bjork؟ Velvet Underground؟ ای بابا Jeff Buckley کو پس؟!

بنده هم کمی اهم اهم کردم و گفتم «خب من دیگه آهنگ های اینا رو «قورت» دادم از بس که شنیدم. هر کدوم رو احتمالاً بیشتر از دویست سیصد بار گوش دادم… دیگه ملکه ذهنم شدن… نمیشه که همین طوری الکی برم سر وقتشون! باید مودش بیاد!»

بعدی آهنگی از یکی از گروه های جدیدالکشفم یعنی Keane بوده به اسم A Bad Dream که با اختلاف تنها یک بار کمتر play شدن در جایگاه دوم قرار گرفته. خیلی خیلی خیلی آهنگ قشنگی است! آدم قلبش مالامال از احساسات قیلی ویلی می شود. ملاحظه بفرمایید خودتان!

گزینه ی سوم باعث شد رفیقم مقادیر متنابهی روی مخم بکوبد و فحش نثارم کند : Girls Just Wanna Have Fun از Miley Cyrus!! البته اصلش مال Cyndi Lauper است ولی این بچه کارش را درست انجام داده… با این حال ما همچنان عرق شرم می ریزیم که هنوز با این آهنگ بالا پایین می پریم!

آهنگ بعدی: Judge Yr’self از Manic Street Preachers. برای وقت هایی که اعصابم خرد و خاکشیر است و نیاز به تخلیه ی روانی و مقادیر متنابهی فریاد جگر خراش! دارم. که خب جدیداً زیاد اعصابم خرد و خاکشیر شده و این آهنگ حسابی بالا آمده! درباره ی «ما» هم اتقاقاً خیلی مصداق دارد. خصوصاً آنجا که می گوید: Find your truth, Face your truth, Speak our truth, be your truth یا اصلاً همان قسمت Judge yourself اش که یعنی جنابعالی گه می خوری به خودت اجازه می دهی درباره من قضاوت کنی!

در همان رتبه ی قبلی For What It’s Worth از Placebo قرار دارد که آن هم برای مواقع بی اعصابی و با اعصابی مفید فایده است. تازه اعضای گروه هم همکار خودمان!! هستند. چی از این بهتر!

یک پله پایین تر باز یک آهنگ از Miley Cyrus قرار دارد و دوست عزیز دوباره شروع می کند به کوفیدن به سر بنده. خب تازه آلبومش را گرفته بودم و داشتم experiment می کردم! چه کارمان دارید بابا جان.

در همان رتبه دو آهنگ از Keane جدیدالکشف به نام های Bend and Break و Is It Any Wonder قرار دارند. فعلاً که با Keane حال می کنیم اما یک حس غریبی به ما می گوید این گروه آخرش به همان سرنوشتی دچار می شود که Coldplay دچار شد: تا وقتی داغ است حال می دهد و بعد از چند وقت یکنواخت می شود و می رود همان جایی که عرب نی انداخت!

مقام بعدی Uprising آهنگ جدید از Muse است که خب آن هم اول اول ها خوب حال می داد و الان به عنوان جانشین زاناکس وظیفه ی القای خمیازه را به نحو احسن انجام می دهد.

آهنگ بعدی را بگویم مرغ پخته هم می خندد. این حرف را می زنم چون خودم هم حسابی به حال خودم خندیدم. You Belong With Me از Taylor Swift. قبل از اینکه وبلاگ را ببندید همین جا اضافه کنم که بالا آمدن این آهنگ در لیست دلیل دارد و بی خود نیست. آن You belong with me که من موقع پخش این آهنگ می شنوم با آن You belong with me که تیلور سویفت خوانده زمین تا آسمان فرق دارد: اول اینکه چیزی که من می شنوم هارد راک است و پاپ کانتری نیست! بعد هم اینکه خواننده اش مرد است!! یعنی آهنگ در نهایت گی تم است: خواننده (یا یک آقایی) به دوستش می گوید ای بابا این چه دوست دختریه که داری… حیف پسر به این خوبی، ماهی، با این لبخند قشنگ نیست؟ یو بیلانگ ویت می! و باقی قضایا!!

این توضیحات باعث می شود که رفیق ما چشم غره اش را تمام کند و بفهمد مشکل کلاً از بالاخانه است. مخصوصاً اینکه مقام بعدی شکر خدا آهنگی از Oasis است و ما سرفراز می شویم : The Shock Of The Lightning. که بنده دو سال است (یعنی از وقتی طرف آهنگ را خوانده!) دارم مداوم بهش گوش می دهم و هر روز یک چیز جدیدی داخلش کشف می کنم! یادش بخیر. اولین بار این آهنگ را در مرحوم VH1 شنیدم. چقدر هم کلیپش creative بود… هی هی روزگار!

مقام بعد Bitter Tears و Kick از INXS هستند که خواننده ی مرحومش حسابی کیس است و سه چهار تا عکس مکش مرگ مایش هم روی دک و دیوار اتاقم چسبیده.

در همان رتبه Future Love Paradise از Seal (که بنده خیلی سریع آهنگ را اسکرول می کنم که رفیق جان اسمش را نبیند و کتکمان نزند!) و Sola Sistim از Underworld. خیلی ها این آهنگ دومی را از فصل فکر کنم سومِ  Queer As Folk یادشان است. آن جا که جاستین که دوست پسرش بهش خیانت کرده تنها و غمگین داخل بار نشسته و با لیوانش بازی می کند که برایان بی شعور هم یکهو پیدایش می شود و برایش تیکه می اندازد و اعصابش (و اعصابم!) را بیشتر از قبل خط خطی می کند.

از اینجا کم کم آهنگ های پدر مادر دار بیشتر می شوند. دو آهنگ از Alanis Morissette به نام های So-Called Chaos و 21Things I Want In A Lover. این خانم به شدت عشق است و آلبوم Jagged Little Pills اش هم خداست. منتها آن قدر در شنیدن این آلبوم زیاده روی کردم که الان به ته جدول سقوط کرده!

آهنگ های بعدی Helpless از پدر جف، یا Tim Buckley هست و Switch Off The Moments از Dolores O’Riordan خواننده ی سابق The Cranberries.

مقام بعدی با What difference Does It Make از آنِ The Smiths است. البته Song Of The Magician و She Is از Tim Buckley هم همان جا هستند.

بعد، Jezebel از آلبوم جدید Depeche Mode، و Afterglow از آلبوم آخر INXS که خواننده ی جدیدی بعد از مرگ مایکل هاچنس آورده اند و خب، من دست و دلم فقط به همان مایکل می رود! این آهنگ هم اول هایش می چسبید ولی با گذشت زمان تبدیل به همان جانشین زاناکس شده است. در همان رتبه Not Fair از Lilly Allen قرار دارد که آهنگ بامزه ای است،  Flowers، Gotta Stay High و You Get What You Give از گروهی که سال 98 تنها یک آلبوم (یک آلبوم توپ!) بیرون دادند و بعد دیگر کونشان نشد آلبوم بیرون بدهند! یعنی New Radicals.  بعلاوه Harvest Moon که هیچ وقت کهنه نمی شود از Neil Young، که جایش روی سر همه ی ماست… حتی شما دوست عزیز!

در همان رتبه Riverman معروف از Nick Drake افسانه ای که لینکش را قبلاً گذاشته ام و دیگر نمی گذارم چون اینجا جایش نیست! The Fragile  از Nine Inch Nails و Everlasting Gaze از Smashing Pumpkins برای مواقعی که اصلاً اصلاً اصلاً اعصاب ندارم!Grace از Jeff Buckley هم همین جاست و از آن آهنگ هایی است که بعد ازسه چهار سال گوش دادن هنوز کهنه نشده.

مقام های بعدی Breakout و Learn To Fly از Foo Fighters، و Broken Homes آهنگ خوف و بی نظیر از Tricky  و The Black Angel’s Death Song و Venus In Furs آهنگ های خوف و فراتر از بی نظیر از Velvet Underground، یکی دو تا آهنگ از گروه a-ha!!، از آن طرف Hand In My Pocket و You Learn از Alanis Morissette، و Girls and Boys از The Blur، و Mr. Brightside از The killers، آهنگ خودمان یعنی گوسفند! یا Sheep از Pink Floyd،  و Sour Times و This Life از Portishead، و Breakin’ Dishes از Rihanna!! (خدا من را ببخشاید!)، I’m Afraid Of Americans و Outside از David Bowie، و Juicebox و Meet Me In The Bathroom از The Strokes و یک آهنگ بی نام خفن از یک آلبوم بی نام خفن از گروه Sigur Ros که فکر کنم تراک 4 (می بخشید که لینک بهتری برای دانلود پیدا نکردم) باشد. یعنی اسم آهنگ، آهنگ تراک 4 است! فکر کنید یک بابایی یک آلبوم از 12 آهنگ بسازد و نه برای آهنگ ها اسم بگذارد نه برای آلبوم، و اشعارش هم که شما فکر اول فکر می کردید به زبان ایسلندی باشد، در واقع Gibberish یعنی زمزمه های گنگ و بی معنی باشند که به هیچ زبان دنیا هیچ معنی ای ندارند… بابا پست مدرن!!

لیست که به اینجا می رسد دیگر این قدر پت و پهن می شود که در هر رتبه ده بیست تا آهنگ هستند و به همین علت بنده بی خیال می شوم. با عرض شرمندگی از غیبت خیلی از بزرگان در آهنگ های خیلی play شده ی ویندوزمدیای ما، امید است از آهنگ های لینک شده لذت ببرید و اگر هم نبردید فدای سرم! آهنگ های لینک نشده را هم اگر خیلی علاقه مندید می توانید در همان سایت search و دانلود کنید.

پانوشت: اینجاست که آدم فضولی اش گل می کند که ببیند بقیه چی زیاد گوش می دهند! بنده این 5 نفر را دعوت می کنم: باران (اگر همچنان وبلاگش اعتصاب هست می تواند روی پسر بنویسد!)، بهراد نویسنده ی وبلاگ آبی آسمانی، هاملت نویسنده ی وبلاگ طعم زندگی، خرمگس نویسنده ی خانقاه، و مهندس خسته. درباره ی این آخری: ای مهندس خسته! این دعوت را جدی بگیر، که خواهرت پیش من گروگان است!

قانون مانون هم نمی خواهد. جز اینکه: حتماً آهنگ هایی را که زیاد گوش داده اید (لااقل 10 تا) را نام ببرید. آهنگ های چیپ را سانسور نکنید (مثل من که نکردم!) و آهنگ هایی که دوست داشتید زیاد گوش داده بودید را هم الکی ننویسید! کلاس نگذارید و صادق باشید (همین یک بار چیزی ازتان کم نمی شود ) مثلاً من برای پیدا کردن آهنگ های زیاد play شده از لیست های ویندوزمدیا پلیر استفاده کردم… هر کس هر روشی دوست دارد برای پیدا کردن آن ها انتخاب کند ولی خالی نبندید لطفاً!

643

موهام که لَخته قیافه ام شبیه پسربازها میشه. به عبارتی شبیه بچه کــونی ها میشم (نقل به مضمون از یک عزیزی!)

.

موهام رو که فر می کنم قیافه ام دخترپسند میشه. به عبارتی شبیه دختربازا میشم (نقل به مضمون از یه عزیز دیگه!)

.

مامانم میگه موی فر بیشتر بهم میاد.

.