به خاطر یک مشت پسر

اول: ای آقا پسر قد بلند تی تیش لاغر تی شرت سفید سبزه چشم زاغ، که ساعت 10 شب دوشنبه قبل سر میدان ونک ایستاده بودی و می خواستی تشریفت را ببری خانه، اما عوض اینکه بروی آن سمت خیابان و تاکسی بگیری سمت تاکسی های راه آهن ایستاده بودی و با بنده آی کمیستری می رفتی… من همانم که تی شرت زرق و برقی خاکستری تنم بود و یقه ام تا فلان جا باز! یادت که هست؟ باور کن به جان خودم می خواستم بیایم سمتت و ازت شماره بگیرم… تو که جز خیره شدن و یکی دو بار لبخند ملیح کار دیگری انجام نمی دادی! معلوم بود که کارهای سخت را خودم باید انجام بدهم… اما خب چه کنم. نصفه شب بود. من هم دغدغه های فکری!! زیاد داشتم. با مغز پر و دست خالی که نمی شود کسی را تور کرد. به هر جهت من از جلو نرده ها حتی یک قدم هم آن طرف تر نرفتم و جنابعالی هم دمتان را گذاشتید روی کولتان و تشریفتان را بردید… حالا بگذریم. این بند به آن دلیل نوشته شده که اگر احیاناً گذرتان به این وبلاگ افتاد و بنده را به جا آوردید و پایه هم بودید جلو ضرر را از همین الان بگیریم و برویم پی منفعت!

دوم: ای آقای حدوداً بیست و پنج ساله با هیکل تو پر و موهای کوتاه که جلو یکی از پیتزا فروشی های ونک نشسته بودی و با موبایلت حرف می زدی… مرده شورت را ببرند آدم هر چقدر هم که پای تلفن با یک نفر سرش گرم باشد باز هم دلیل نمی شود حواسش به دور و اطراف نباشد که؟ حالا این درست که دست یک عدد خانم قرتی ژیگول در دستمان بود اما شما که نباید به این سادگی قطع امید کنید؟ قوی باشید! اعتماد به نفس داشته باشید! خیال کنید بنده برای بازارگرمی دست این خانم توی دستم بوده (البته لاکسی جان شما می دانی که این طور نیست و دست شما به عنوان یک دوست خیلی خیلی نزدیک!! در دست ما بوده). به هر حال انگشتر به آن بزرگی را برای عمه ام که در شست نکرده ام؟ خلاصه اینکه اگر از این طرف ها رد شدید و این پست را خواندید یک پیغامی به ما بدهید چون ظریفی گفته ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است (ماهی جان غر نزن لطفاً… در مثل مناقشه نیست!)

سوم: ای آقای راننده جیگر مو مشکی بیست و چند ساله سواری پراید سیاه (یا خاکستری تیره… یادم نیست چون هوا تاریک بود) که حدود ساعت 9 شب سه شنبه هفته پیش سر میدان پونک مشغول چرخ زدن بودی! من همان کسی هستم که با یک تی شرت خاکستری یقه هفت و شلوار جین آبی (چرا من این قدر تی شرت های خاکستری دارم؟) جلو بوستان ایستاده بودم و با موبایلم حرف می زدم. چند دقیقه خیره نگاهم کردی و من هم یک نیمچه تعظیمی برایت رفتم. می دانم که یادت هست چون خنده ات گرفته بود. فرمودی بیایم بالا… اما شرمنده که نمی توانستم. مهرداد و میلاد و بر و بچز قرار بود همان جا دنبالم بیایند. شانس است دیگر… من هم بالکل مخم هنگ بود و به عقل ناقصم نرسید شماره دادن برای همین مواقع است…. شماره هم که ندادیم… به هر حال اگر روزی روزگاری گذرت به این ور ها خورد «حتماً» یک ندایی به ما بده که از خجالتت در بیاییم و جبران کنیم!

چهارم: ای آقای سی-چهل ساله مو بلند هیکل تو پر که کنار یک آقا پسری ایستاده بودی و هر دو تان زور می زدید تا برای رسالت تاکسی بگیرید. یادت هست که با زور و زحمت سر حرف را باهاش باز کردی و ازش پرسیدی : «ببخشین شما مدلین؟! آخه من شرکت تبلیغاتی دارم… با مدل ها هم زیاد سر و کار دارم. از تیپ و قیافه و حرکات و حرف زدنتون مشخص بود مدل هستین.» و آن بیچاره هم که خنده اش گرفته بود هی زور می زد که بگوید نخیر مدل فشن نیست، اما خب، چه فایده! و بعد هم شروع کردی به تعریف چند خاطره از صحنه عکس برداری امروزت که فلان کس را با فلان هیکل آورده بودند که بیشتر به درد تبلیغ مکمل های بدن سازی می خورد تا تبلیغ تی شرت… و پسرک هم فقط سرش را تکان می داد چیزی نمی گفت اما به این فکر می کرد که حالا واقعاً من مثلاً می توانم مدل باشم یا اینکه این هم یک مدل جدید مخ زدن است؟! بعد هم که سر رسالت پیاده شدید، کمی سر میدان با خودت کلنجار رفتی و بعد هم دل به دریا زدی و شروع کردی به تعقیب پسرک! حتی چند بار برایش سوت هم زدی تا برگردد. البته یک بار هم برگشت و تو را دید که دنبالش راه می روی و موبایلت را برایش تکان می دهی. (یعنی: شماره موبایلت رو بده لااقل، برای منظورهای کاملاً شغلی و بیزینس البته!!). پسرک هم که کمی جا خورده بود و حوصله هم نداشت و خودمانیم، کمی هم ترسیده بود، به روی خودش نیاورد و راهش را کشید و زد داخل فرعی ها!

اصلاً یک وقت خیال نکنی که آن پسر من بودم ها؟ به هیچ وجه! اصلاً من نبودم. یک نفر دیگر بود. باور کن. اگر هم از این ورها رد شدی و وبلاگ من را خواندی به هیچ وجه اینجا پیغام یا کامنتی نگذار. این یک درخواست دوستانه است.